Toen mijn vader ziek werd, nam ik zonder twijfel de winkel van mijn moeder over. Zo kon zij voor hem zorgen en samen de tijd die ze nog hadden ten volle benutten. Ik stortte me volledig op de zaak, liet zien dat alles in goede handen was en behaalde mooie resultaten. Mijn vader was trots op me.
Maar na twee jaar kwam de kanker terug. Een transplantatie volgde, maar de afstotingsverschijnselen werden hem uiteindelijk fataal. De laatste drie weken van zijn leven bracht ik grotendeels in het ziekenhuis door. Het was december, een drukke tijd in de winkel, maar deze keer twijfelde ik geen seconde. Ik was er voor mijn vader.
Na zijn overlijden voelde ik me verdrietig en uitgeput, maar ik maakte me vooral zorgen om mijn moeder. Dus ik ging door. Op wilskracht. Laten zien hoe goed ik dit aankon. Werken, zorgen, doorgaan.
Mezelf vergat ik compleet. En rouwen? Daar was geen ruimte voor.
Mijn lichaam gaf signalen… en ik negeerde ze (totdat het echt niet meer kon)
Ken je dat?
Je lichaam geeft subtiele signalen, maar jij denkt: ach, het gaat wel over. Even doorzetten. Een ontstoken schouder? Niks bijzonders. Een paar ibuprofen en klaar.
Totdat die signalen niet meer subtiel waren. Een nekhernia. Ik kon gewoon even helemaal niets meer. Mijn lichaam gaf een keiharde waarschuwing: wie niet horen wil, moet voelen.
Ik dacht nog steeds dat het aan stress lag. Te veel werken. Dat ik het vanaf nu anders zou doen.
Yeah, sure.
En toen kwam de klap: borstkanker
Dit was geen klein signaal meer. Dit was mijn lichaam dat keihard riep: ‘HO, STOP. Wanneer ga jij jezelf nou eens serieus nemen?’
Toch verviel ik weer in mijn oude patronen. Ik was sterk, stoer en dapper. Ik had ‘borstkanker light’, zei ik. Niet voelen. Doorgaan.
Totdat het allemaal loskwam op de Alpe d’Huzes. Maar dat is een verhaal voor een andere keer.
Dat was de tweede wake-up call. Je lichaam liegt niet. En als je niet luistert naar de fluisteringen, gaat het schreeuwen.
Pas toen ik instapte in de Lifetime Leadership Master bij I Do Dare Dream Company, begon er echt iets te veranderen. Geen quick fix, geen zelfhulpboeken die stof verzamelen op de plank. Echt diepgaand werk. Want hoe vaak verdiep je je in jezelf, maar blijf je toch vastzitten in diezelfde patronen?
De verkoop van mijn winkel
Wie ben ik zonder mijn succesvolle bedrijf?
31 januari 2020. De dag dat ik de deur van mijn geliefde Salon de Lingerie achter me dichttrok.
Iedereen om me heen zei: ‘Wat knap van je! Wat een moedige beslissing!’ Maar ik voelde vooral verwarring.
Want wie was ik zonder die winkel? Zonder zes dagen per week werken? Zonder de status van succesvol ondernemer?
Ik had deze keuze zelf gemaakt en heb er tot op de dag van vandaag geen spijt van. Maar dat ik geen idee had wie Fabienne was zonder haar zaak? Dat kwam later.
Bij verandering hoort ook loslaten. Dat is een proces. Geen quick fix. En elke keer als je denkt: nu ben ik er, komt er weer een laagje dieper.
Nieuwe reis
Dus ik begon een nieuwe reis. Niet naar iets buiten mezelf, maar naar binnen. Naar mezelf.
De les: Je hoeft het niet allemaal alleen te doen
Al deze momenten hebben me iets essentieels geleerd: hulp vragen en investeren in mezelf was iets wat ik altijd moeilijk vond.
Ik dacht: ‘Ik fix het zelf wel. Ik red me wel. Ik ben sterk en zelfstandig.’ Maar weet je wat ik nu weet?
Echt krachtig zijn betekent niet dat je het alleen moet doen. Echt sterk zijn betekent dat je durft toe te geven wanneer je iemand nodig hebt.
Iedereen zag Fabienne, de vrouw die alles aankon. Maar diep van binnen voelde ik me soms ontzettend alleen.
En misschien is dat wel de grootste les die ik jou ook wil meegeven: je hoeft niet altijd alles zelf te dragen. Je mag kiezen voor jezelf. Sterker nog, je moet. Want pas als jij goed voor jezelf zorgt, kun je er echt zijn voor een ander.