Oktober. Borstkankermaand. Een maand die me altijd even doet stilstaan. Bij mezelf. Bij iedereen die deze strijd moet leveren.
In 2016 kreeg ik de diagnose borstkanker.
Of zoals ik het graag noemde: borstkanker-light. Want als je het kleiner maakt, is het ook minder eng, toch?
Ik was er op tijd bij. Werd borstsparend geopereerd en kreeg 21 keer bestralingen. Op het moment dat mijn chemokuur zou starten, kwam de MammaPrint in het nieuws. Ik kwam in aanmerking en het DNA van mijn tumor werd onderzocht. Ik had ‘mazzel’. De tumor had laag risico op uitzaaiingen en de chemokuur is mij bespaard gebleven.
Dus ja, waar hebben we het over?
Dit was mijn overlevingsstrategie. En niet alleen tijdens de ziekte. Ik deed dit continu, zonder dat ik er erg in had. Ik knalde overal een roze sausje overheen. Soms een dikke kleverige klodder, soms alleen die roze bril. Ik zag of draaide alles positief, compleet voorbijgaand aan mijn emoties.
Niet zeuren. Gewoon doorgaan. En laten zien hoe sterk en dapper ik wel niet ben.
Tja… daar word je ziek van.
De les die ik niet leerde
Ik vroeg me destijds af: wat wil het universum me hiermee leren? Want dit komt niet voor niets op mijn pad. (Zover was ik dan weer wel.)
Het antwoord leek helder: niet meer zo debiel hard werken. Meer leven in het NU.
Mooie les, nietwaar?
Alleen… ik deed er niks mee.
Ik viel gewoon terug in mijn oude leven. Mijn oude patronen. Ik wist wel dat het anders moest. En ik wilde het ook héél graag. Maar het lukte me nog niet om het écht te veranderen.
En eerlijk. Ik had voor 2016 al vele signalen vakkundig genegeerd. Pijntjes die me in de weg zaten. Van een ontstoken schouder, pijnlijke knieën tot aan een nekhernia, die me letterlijk plat legde.
Ook na het herstel van borstkanker, gaf mijn lichaam en gemoedstoestand aan: Genoeg.
De emoties zaten zó hoog. Ik huilde om alles.
Totaal geen energie. Moegestreden. Ik was zó moe.
Ik dacht weleens: ‘als ik nu tegen een boom aan rijd, dan kan ik tenminste slapen.’
Zoveel onrust in mijn lijf. Maar ik luisterde niet.
Ik dacht: dit hoort erbij. Niet lullen maar poetsen. Hup schouders eronder.
Het is nu gewoon even druk. Het zal vast wel weer beter worden, toch?
Dit hoort vast bij de overgang, mijn leeftijd. Gewoon doorgaan. Op wilskracht en veerkracht.
Tot 2018 – De Alpe d’HuZes.
Een avond die alles veranderde
Aan de vooravond van het fantastische evenement Alpe d’Huzes gaf de terminaal zieke Frank een inspirerende speech tijdens de bezinningsavond.
Ik zat in de zaal.
Kippenvel. Tranen.
Hij vertelde over zijn Big 5 for Life. Over wat écht belangrijk is. Over het museum van je leven en wat daar in staat.
Hier kun je de speech van Frank zien (3 min 40)]
Die avond wist ik: morgen is dé dag.
En ik ben er klaar voor.
21 bochten. 21 vragen.
De dag van de beklimming: 14,5 kilometer. 1100 hoogtemeters. 21 bochten bezinning. Ik ging niet op de fiets, maar wandelend.
En bij elke bocht stelde ik mezelf een vraag.
Voor wie doe ik dit eigenlijk?
Wie ben ik in mijn eigen verhaal?
Wat staat er allemaal in mijn museum?
Waar komt toch die bewijsdrang vandaan?
Waarom wil ik nog steeds dat mijn vader trots op me is?
Waarom wil ik over alles de controle houden?
Waarom schets ik mijn leven mooier dan het in werkelijkheid is?
Wie hou ik nu eigenlijk voor de gek?
Waarom altijd maar sterk, stoer en dapper?
Waarom wil ik iedereen pleasen, ten koste van mezelf?
Wat wil de diagnose borstkanker me écht vertellen?
Wie wil ík zijn?
Wanneer ga ik mezelf eens serieus nemen?
Wie ben ik nog meer?
Best confronterend. Zacht uitgedrukt.
In mijn museum staan stukken waar ik trots op ben, maar die niet meer bij me passen.
Verdrietig ook. Er kwam een bak aan onverwerkt rouwproces naar boven.
De finish werd een nieuw begin
Op het moment dat ik over de finish liep, realiseerde ik:
Ik leef niet mijn eigen leven.
En er bestaat al helemaal geen borstkanker-light.
Het gekke? Ik wist het al lang. Diep van binnen. Alleen kon ik er niet bij. Het zat weggestopt onder lagen van “zo hoort het” en “wat zullen anderen denken” en “ik moet dankbaar zijn”.
Daar, boven op de Alpe, nam ik een besluit.
Ik ga op onderzoek uit naar wie ik nog meer ben.
Spannend. Eng zelfs. Maar ik wist:
Ik kan en wil mezelf niet langer meer voor de gek houden.
De mooiste reis van mijn leven
Ik investeerde in mezelf. In, wat nu blijkt, de mooiste reis van mijn leven.
Het is begonnen met een leiderschapstraining. (Dat was nog te ‘verantwoorden’.) Nu investeer ik jaarlijks in verdieping in mezelf, schaamteloos.
Het is een prachtig proces, de reis naar binnen. Het brengt mij bij mijn ware essentie. En het heeft geleid tot belangrijke keuzes.
Winkel verkopen. Relatie beëindigen. Opnieuw beginnen.
Het was allemaal niet slecht. Maar het klopte gewoonweg niet meer.
Zeven jaar later
En nu, 7 jaar later, sta ik hier.
Dankbaar dat ik gezond ben. Dankbaar dat ik mijn leven zo heb gecreëerd dat ik mag doen waar ik energie van krijg en wat me voldoening geeft.
En dat gun ik jou ook.
Dat thuiskomen bij jezelf.
Dat wakker worden in je eigen verhaal.
Die vrijheid om te zijn wie je écht bent.
Als ik het kan, dan kun jij het zeker.
Ik ken de weg. Ik loop met alle liefde een stuk met je mee, om je hierin te begeleiden.
Alles zit al in jou, je kunt er alleen nog even niet bij. En daar ben ik voor. 🫶🏼
Wellicht herken je situaties van jezelf in dit verhaal en sta jij ook op een kruispunt.
Sta je voor een belangrijke keuze of juist na keuze, die misschien wel voor je gemaakt is.
Dit kan zomaar het moment zijn om écht voor jezelf te kiezen.
Of voel je ook dat je lichaam je iets probeert te vertellen?
Die signalen waar je liever niet naar luistert, of wegslikt met pijnstillers.
Zoals ik dit jaren gedaan heb.
Gewrichtspijn, hoofdpijn, blessures, ontstoken schouder, nekhernia, geen energie?
Neem het serieus.
Ben je moegestreden, omdat jezelf gaandeweg hebt weggecijferd?
Je denkt misschien: dit hoort bij midlife, de overgang of mijn leeftijd.
Maar wat als je lichaam je iets anders wil vertellen?
Wil je meer weten over hoe ik werk?
Ik begeleid vrouwen in de midlife fase via:
→ 1-op-1 Midlife Mentoring – Maatwerk, diepgaand, persoonlijk
→ Ik Kies Voor Mij Expeditie – 111 dagen transformatie (start januari 2026)
Wil je kennismaken?
Plan hier een vrijblijvend gesprek
Of stuur me een mail: fabienne@midlifemomentum.nl
Nog niet klaar voor een gesprek?
Start met de gratis Midlife Kompas Checklist
15 verdiepende vragen en 5 waardevolle tips om dichter bij jezelf te komen.
Of doe de gratis Momentum Challenge
5 dagen, in jouw tempo. Van “Is dit het nou?” naar “Yesss, nu is het mijn tijd!”
Voel je hier iets bij, maar vind je het té spannend?
Weet dan: lef duurt maar 2 seconden.
Daarna voel je alleen maar opluchting. En ben je trots op jezelf omdat je de eerste stap hebt gezet.
Twijfel je of wil je naar aanleiding van dit verhaal iets met me delen? Graag.
Stuur me een mail of DM. Ik lees elke bericht en reageer persoonlijk.
Met liefde,
Fabienne
P.S. Deze maand denk ik extra aan alle vrouwen die nu in hun gevecht zijn.
Sterkte, lieve mensen. Jullie zijn niet alleen. 🩷